نحوه کارکرد ونتیلاتور

وقتی فردی برای تنفس مصنوعی به ونتیلاتور نیاز داشته باشد، لوله‌ای به نام لوله تراشه (لوله ET) را از طریق بینی یا دهان وارد نای بیمار می‌کنند. البته در مواردی هم لوله از طریق جراحی تراکستومی و برش دادن گلو، مستقیم در نای بیمار قرار داده می‌شود. طرف دیگر این لوله به ونتیلاتور متصل می‌شود. لوله تراشه و ونتیلاتور کارهای مختلفی انجام می‌دهند. نحوه کارکرد ونتیلاتور به این صورت است که ترکیبی از هوا و اکسیژن را به سمت ریه‌های بیمار هدایت می‌کند تا اکسیژن‌رسانی به بدن انجام شود. دیگر عملکرد ونتیلاتور این است که فشار اندکی را در مجاری تنفسی به صورت ثابت نگه می‌دارد و مانع از روی هم خوابیدن یا به اصطلاح کلاپس شدن آلوئول‌ها یا کیسه‌های هوایی داخل شش‌ها می‌شود. به این فشار اندک، فشار مثبت انتهای بازدمی (PEEP) گفته می‌شود. لوله ET همچنین این امکان را به پزشک یا پرستار می‌دهد که با مکش، مخاط را از مجاری تنفسی خارج کند.


دستگاه ونتیلاتور کاربردهای مختلفی دارد. از جمله این کاربردها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
  • رساندن اکسیژن با غلظت بالا به ریه‌های بیمار.
  •  کمک به خروج کربن‌دی‌اکسید از بدن.
  •  کمک به کاهش انرژی مورد نیاز بیمار برای نفس کشیدن، تا بدن بتواند روی مبارزه با عفونت یا به طور کلی بر روی درمان تمرکز کند.
  • نفس کشیدن برای فردی که به دلیل آسیب به سیستم عصبی، مانند مغز یا نخاع، و یا به دلیل ضعف عضلات، خود قادر به تنفس نیست.
  • نفس کشیدن برای فردی که به دلیل عفونت شدید، تجمع سموم در بدن و یا سوء مصرف مواد مخدر هوشیاری خود را از دست داده است.



کارکرد ونتیلاتور به رساندن اکسیژن به بیمار ختم نمی‌شود. برای بیمارانی که توانایی بازدم را ندارند، می‌توان این دستگاه را طوری برنامه‌ریزی کرد که کربن‌دی‌اکسید را از بدن خارج کند.

لازم است ونتیلاتور به گونه‌ای تنظیم شود که به تعداد دفعات مشخصی در دقیقه هوا را به داخل بدن بیمار پمپ کند. ضربان قلب، نرخ تنفس و فشار خون بیمار دائماً مانیتور می‌شود. پزشک یا پرستار از این اطلاعات برای تنظیم کارکرد ونتیلاتور استفاده می‌کنند.




بحث در مورد کارکرد ونتیلاتور بدون اشاره به قطعات تشکیل دهنده‌ی آن ممکن نیست. البته دستگاه‌های ونتیلاتور امروزی تنوع زیادی در قطعات و همچنین نحوه‌ی عملکرد دارند. اما اگر با دید کلی نگاه شود، همه‌ی ونتیلاتورها از چهار بخش اصلی تشکیل شده‌اند:




۱- منبع

منبع، خود شامل دو بخش است. هر دستگاه ونتیلاتور به یک منبع گاز نیاز دارد که اکسیژن و دیگر گازهای مورد نیاز در آن ذخیره می‌شوند. از طرف دیگر به یک منبع انرژی مانند باتری هم نیاز دارد تا بتواند کار خود را انجام دهد.

۲- کنترل‌کننده‌ها

کنترل‌کننده‌ها اساس عملکرد ونتیلاتور را تشکیل می‌دهند. این بخش شامل مدارها و عملگرهای مختلف است که گازهای مختلف مورد نیاز بیمار را تنظیم، ترکیب و آماده می‌کنند. همچنین ممکن است شامل مرطوب‌کننده‌ای باشد که برای سهولت بیشتر تنفس، رطوبت هوا را افزایش می‌دهد.

۳- مانیتورها

مانیتور یا مشاهده‌گر بیمار شامل سنسورهایی است که مشخصات اکسیژن‌رسانی به بیمار را حس کرده و به صورت کمی نشان می‌دهد. این بخش همچنین می‌تواند وضعیت بیمار را هم به پزشک و یا پرستار نشان دهد. غلظت گاز، جریان گاز، فشار و حجم از مواردی هستند که مانیتور ونتیلاتور ممکن است نشان دهد.

۴- امکانات ایمنی

نه تنها در کارکرد ونتیلاتور، بلکه در کارکرد هر دستگاه پزشکی، ایمنی بیمار و مراقبان او از هر چیز مهمتر است. بنابراین ونتیلاتور هم برای جلوگیری از ایجاد خطر برای بیمار باید شامل فیلترها و آلارم‌های مختص خود باشد. فیلترها نه تنها هوا را برای بیمار پاکسازی می‌کنند بلکه برای محافظت از کارکنان در بخش ICU، مانع از ورود هوای آلوده به بیرون هم می‌شوند. آلارم هم با گذشتن پارامترهای دستگاه یا پارامترهای حیاتی بیمار از حد مجاز، مراقبان را از مسئله باخبر می‌کند.

شما می توانید بصورت آنلاین اقدام به ونتیلاتور نموده و یا جهت دریافت مشاوره رایگان با شماره تلفن ۰۲۱.۲۲۸۰۰۱۱۰ و یا از طریق واتس اپ به شماره ۰۹۱۰۰۱۹۱۶۱۴ تماس حاصل فرمایید.

بیشتر بدانید: