تفاوت میان دستگاه اکسیژن ساز و سی پپ

دستگاه اکسیژن ساز و سی پپ هر دو از دستگاه های کمک تنفسی هستند که ممکن است برای دلایل گوناگونی توسط پزشک تجویز شوند. در صورتی که هرکدام از این دستگاه ها به تازگی برای شما تجویز شده باشند، ممکن است بخواهید بیشتر با آن ها و تفاوت های شان آشنا شوید.

دستگاه اکسیژن ساز چیست؟

دستگاه اکسیژن ساز برخلاف کپسول های اکسیژن که در آن ها اکسیژن ذخیره شده وجود دارد، هوای محیط را به درون خود جذب می کند. سپس این هوای متراکم شده از فیلتر عبور کرده و به اکسیژن خالص تبدیل می شود. کارکرد اصلی این دستگاه، رساندن اکسیژن به بیمار بیشتر از مقداری است که در هوا وجود دارد. هوای محیط از 21 درصد اکسیژن، 78 درصد نیتروژن و 1 درصد گازهای مازاد تشکیل شده است که اکسیژن لازم را برای بدن تامین می کند.




با این حال در شرایطی که فرد به برخی از بیماری ها مانند بیماری مزمن انسدادی ریه یا فیبروز ریوی مبتلا می شود، بدن نیازمند دریافت اکسیژن بیشتری خواهد بود. این مقدار بیشتر اکسیژن، به کمک دستگاه های کمک تنفسی مانند دستگاه اکسیژن ساز امکان پذیر است که منبعی از اکسیژن متراکم با خلوص 87 تا 100 درصد را در اختیار بیمار قرار می دهد. این اکسیژن پس از عبور از تیوب (شلنگ اکسیژن)، توسط انواع ماسک یا نازال کانولا بر ریهی بیمار، اعمال می شود.




دستگاه اکسیژن ساز در دو نوع ثابت و قابل حمل عرضه می شود که می تواند بسته به نوع نیاز بیمار، عملکردی پالسی (ضربانی) یا با جریان ثابت داشته باشند. لازم به ذکر است، پزشک برای تجویز دستگاه اکسیژن ساز، آزمایش های گوناگونی انجام می دهد تا میزان سطح اکسیژن خون شما را اندازه گیری کرده و شرایطتان را به درستی بررسی کند. برخی از این آزمایش ها شامل موارد زیر می شوند:




  • تست ریه برای بررسی عملکرد کلی ریه
  • آزمایش گازهای خونی (ABG) برای اندازه گیری میزان اکسیژن و دی اکسید کربن و تعادل اسیدها و پایه ها در خون
  • تست استرس پالس اکسیمتری برای اندازه گیری میزان تغییرات در سطح اکسیژن خون پس از یک پیاده روی کوتاه
  • ایکس-ری از قفسهی سینه


دستگاه