بای پپ چیست ؟

اگر مبتلا به آپنه خواب یا دیگر بیماری‌هایی باشید که با اختلالات تنفسی همراه هستند، ممکن است نام دستگاه بای پپ را از پزشکتان شنیده باشید. کلمه BiPAP یا BPAP و به فارسی بایپپ یا بای پپ مخفف عبارتی است به معنی فشار مجرای هوای مثبت دو سطحی. به طور خلاصه، کار این دستگاه کمک به تنفس بیمار است.

در افراد سالم در هنگام دم، دیافراگم، عضله‌ای در سینه که به تنفس کمک می‌کند، به سمت پایین می‌رود و بدین ترتیب، فشار هوا در ریه‌ها و مجاری تنفسی کاهش پیدا می‌کند و هوای بیرون از طریق دهان و بینی وارد مجاری می‌شود. اما در برخی بیماری‌ها مانند آپنه خواب، گاهی اوقات (مثلاً وقتی فرد خواب است) هوا به داخل مجاری کشیده نمی‌شود. در چنین مواردی ممکن است پزشک استفاده از دستگاه بای پپ را به بیمار توصیه کند.

نحوه‌ی عملکرد بای پپ به این صورت است که هوای فشرده‌شده را به طرف ریه‌ها هدایت می‌کند. این باعث می‌شود راه برای ورود اکسیژن مورد نیاز بدن باز شود و احتمال عوارضی مانند سکته قلبی کاهش پیدا کند.




ویژگی منحصر به فرد دستگاه بای پپ که آن را از سی پپ (CPAP) متمایز می‌کند این است که هوا را به طور متناوب در دو سطح فشار متفاوت به فرد می‌رساند. فشار مجرای هوای مثبت دمی (IPAP) بیشتر است و بخش دم تنفس را تقویت می‌کند. در مقابل، فشار مجرای هوای مثبت بازدمی (EPAP) کمتر است و به فرد کمک می‌کند هوا را به بیرون از بدن هدایت کند. معمولاً پزشک از قبل مقدار این دو فشار را متناسب با نیاز بیمار روی دستگاه تنظیم می‌کند.

سایز دستگاه تقریباً به اندازه‌ی یک ظرف غذاست. ماسک یا پلاگ بینی از طریق لوله یا خرطومی به دستگاه وصل می‌شود. ماسک بای پپ ممکن است هم روی دهان و هم بینی را بپوشاند و یا تنها روی بینی را بپوشاند که در آن صورت به آن ماسک نازال گفته می‌شود. موتور دستگاه، هوا را با فشار وارد لوله‌ی بای پپ می‌کند و بدین ترتیب هوا از طریق ماسک یا پلاگ وارد بدن می‌شود. بعضی از بای‌پپ‌ها مجهز به تکنولوژی‌های دیگری مانند مرطوب‌کننده‌ی هوا نیز هستند.




بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD)، آپنه خواب انسدادی، حمله آسم، ذات الریه، بیماری‌های عصبی مختل کننده‌ی تنفس و مشکلات تنفسی بعد از عمل جراحی همه نمونه‌هایی از موارد مصرف بای پپ هستند. البته این دستگاه برای کسانی که دائماً یا بیشتر اوقات مشکل تنفسی دارند و یا در بلع غذا دچار مشکل هستند مناسب نیست. بنابراین ممکن است پزشک دستگاه دیگری را به چنین افرادی توصیه کند.

دستگاه بای پپ سه مد اصلی دارد: مد خود انگیخته (S)، مد خودانگیخته/زمانی (S/TD) و مد زمانی (T). در مد S، بیمار خود شروع و پایان هر چرخه تنفس را تنظیم می‌کند و دستگاه بای پپ فقط کمک‌کننده است. در مد S/TD غالباً بیمار خود تنفس را شروع می‌کند. اما اگر نتواند در زمان مشخص تنفس را آغاز کند مد خودکار زمانی فعال می‌شود و هوا را به صورت خودکار به بیمار می‌رساند. و در آخر، مد T برای شروع تنفس وابسته به تلاش بیمار نیست. بنابراین، در این مد بای پپ، تنفس کاملاً به صورت خودکار انجام می‌شود.