بای پپ و بیماری مزمن انسدادی ریه

بای پپ (BiPAP) دستگاه کمک تنفسی کوچکی است که برای بیمارانی استفاده می شود که در تنفس خود با مشکل رو به رو هستند. زمانی که فرد به بای پپ متصل باشد، هنگام دم هوای متراکم را از طریق ماسک وارد ریهی خود می کند که به تنظیم الگوی تنفسی کمک می کند. بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) عمل دم را با سختی مواجه می کند، زیرا در این شرایط انعطاف ریه ها کمتر از حالت عادی است. از این رو تنفس عمیق برای بیمار سخت شده و در ریهی او مخاط جمع می گردد. علائم بیماری COPD در هنگام شب، شدید تر می شوند که می تواند منجر به بی خوابی در فرد و احساس خستگی در طول روز شود. خواب عمیق مقولهای بسیار پر اهمیت است که به ترمیم بافت های سلولی کمک می کند. در این مقاله به تاثیر استفاده از بای پپ بر این بیماری، عوارض جانبی احتمالی و مقایسهی آن با سی پپ پرداخته می شود.




Bi-level Positive Airway Pressure که به اختصار BiPAP (بای پپ/بی پپ) نامیده می شود، یک دستگاه کمک تنفسی است که در زیر شاخه ی ونتیلاتور ها قرار می گیرد. به کمک این دستگاه بیماران COPD می توانند در طول شب یا هنگام بروز علائم، یک ریتم تنفسی ثابت را حفظ کنند. دستگاه بای پپ هوای محیط را متراکم کرده و سطح فشار متفاوتی را در زمان دم و بازدم به بیمار اعمال میکند. می توان گفت بای پپ و سی پپ دو روش غیر تهاجمی و بسیار رایج در دستگاه های کمک تنفسی هستند که تجویز هر کدام بسته به نظر پزشک و شرایط بیمار دارد.

میزان تاثیر گذاری بای پپ برای بیماری مزمن انسداد ریوی چیست؟

این دستگاه هم کاربرد خانگی دارد و هم از آن در مراکز درمانی گوناگون استفاده می شود. بنا به نظر پزشکان استفادهی روزانه از این دستگاه نه تنها کیفیت خواب برای بیماران COPD را افزایش می دهد، بلکه می تواند منجر به افزایش طول عمر آن ها و کاهش میزان بستری شدن این افراد در بیمارستان شود. از این دستگاه می توان در شرایط اورژانسی مانند زمان حمله ی علائم بیماری نیز استفاده کرد که به برداشتن باری سنگین از عضلات تنفسی بیمار و قلب او کمک می کند تا بتواند به آسانی نفس بکشد. علاوه بر این، استفاده از بای پپ به افزایش سطح اکسیژن و به سطح استاندارد رساندن سطح دی اکسید کربن در بدن کمک می کند. طبق تحقیقات انجام شده، استفاده از این دستگاه در بخش اورژانس نیاز به روش های تهاجمی را کاهش داده، نتایج را بهبود بخشیده و مدت زمان بستری در بیمارستان را کاهش می دهد.




عوارض جانبی احتمالی

استفاده از دستگاه بای پپ، روشی بسیار امن است. مشکلاتی که ممکن است هنگام استفاده از این دستگاه پیش بیاید، می تواند در ارتباط با اندازه نبودن ماسک صورت باشد که تنگ بودن آن به پوست صورت آسیب رسانده و گشاد بودن آن منجر به نشتی هوا می شود. در کل عوارضی که برخی از بیماران ممکن است تجربه کنند شامل موارد زیر می شود:

  • نفخ خفیف در شکم
  • خشکی دهان
  • درد سینوسی
  • سوزش چشم

مقایسهی بای پپ و سی پپ

دستگاه سی پپ نوع دیگری از دستگاه های کمک تنفسی است که اندازه ای کوچک دارد و با استفاده از فشار مثبت، به تنفس بیمار کمک می کند. بای پپ و سی پپ هر دو با فرستادن فشار هوا در هنگام دم و بازدم، به تنفس شما کمک می کنند؛ با این تفاوت که دستگاه بای پپ در هنگام دم و بازدم، فشار هوای متفاوتی را  وارد ریه می کند، در حالی که فشار در CPAP همواره ثابت است. این بدین معناست که عمل دم در بازدم به کمک دستگاه بای پپ آسان تر است؛ از این رو برای بیماری COPD گزینهی مناسب تری است. در دستگاه سی پپ راه هوایی با استفاده از فشار ثابت باز می ماند، فارغ از اینکه عمل دم یا بازدم در حال انجام شدن باشد. در واقع این فشار از افت راه هوایی فوقانی جلوگیری می کند تا تنفس راحت صورت گرفته و سطح اکسیژن در خون بیمار، هنگام خواب کاهش پیدا نکند. یکی از عوارض بیماری COPD، نارسایی قلبی است که استفاده از هر دوی این دستگاه ها می تواند در درمان آن تاثیرگذار باشد. این روش درمانی، میزان خون بازگشتی به قلب را کاهش داده و فشار روی آن را کم می کند.

درمان های دیگر برای بیماری مزمن انسدادی ریه

بیماران COPD می بایست با پزشک خود مشورت کرده و از یک برنامهی متناسب با شرایطشان پیروی کنند. فعال بودن و ورزش کردن به صورت مرتب هم می توانند به کاهش علائم بیماری کمک کنند. لازم به ذکر است بیماران COPD می بایست به طور مرتب توسط پزشک ویزیت شوند و در صورت سیگاری بودن، در صدد ترک آن برآیند. در درمان بیماری مزمن انسدادی ریه، علاوه بر دستگاه های کمک تنفسی از داروها و جراحی استفاده می کنند، که در زیر به آن ها می پردازیم:

دارو

برای درمان COPD از دو دسته دارو استفاده می شود:

  • داروهای مهار کننده که از آن ها برای جلوگیری از علائم COPD استفاده می شود و شامل موارد زیر می شوند:
    • برونکودیلاتورهای (گشاد کنندهی ریه) آنتی کلینرژیک با اثر کوتاه مدت و بلند مدت
    • برونکودیلاتورهای بتا آگونیست با اثر دراز مدت
    • ترکیب کورتیکواستروئیدها و برونکودیلاتورهای بتا آگونیست با اثر دراز مدت
    • ترکیب برونکودیلاتورهای آنتی کلینرژیک با اثر بلند مدت و بتا آگونیست ها با اثر دراز مدت
    • مهارکننده‌های فسفودی‌استراز-4
  • داروهای نجات دهنده که علائم را پس از ظهور تسکین می دهند و برخی از آن ها عبارتند از:
    • برونکودیلاتورهای بتا آگونیست با اثر سریع
    • ترکیب داروهایی گه حاوی بتا آگونیست ها و آنتی کلینرژیک های کوتاه مدت هستند.

این داروها را می توان بنا به تشخیص پزشک، با استفاده از اسپری های دهانی یا نبولایزر استفاده کرد. با این حال استفاده از نبولایزر رایج تر است زیرا به بیمار اجازه می دهند دارو را به خوبی استنشاق کنند.




جراحی

در برخی شرایط، بسته به شرایط بیمار، ممکن است پزشک برای درمان COPD، جراحی را توصیه کند. برای مثال، در صورت وجود آمفیزم ریوی جراحی کاهش حجم ریه ممکن است یکی از روش های پیشنهادی باشد که در آن قسمت های آسیب دیدهی ریه برداشته می شوند تا عملکرد کلی ریه ها بهبود پیدا کند. در برخی از موارد اگر درمان های دیگر تاثیری نداشته باشد، عمل پیوند ریه توصیه می شود.

چشم انداز

طبق گزارش سازمان کنترل و پیشگیری (CDC)، طبق آمار رسمی نزدیک به 15 میلیون و هفتصد هزار نفر از مردم آمریکا تا سال 2013، به این بیماری مبتلا بودند. این در حالی است که افراد بسیاری این بیماری را دارند از آن اطلاع ندارند، از این رو آمار بسیار بیشتر از این عدد است. پیشرفت هایی که در تکنولوژی به وجود آمده است (مانند دستگاه بای پپ)، می تواند کیفیت زندگی بیماران COPD را تا حد زیادی بهبود ببخشد. از این رو لازم است بیماران با پزشک خود مشورت کنند تا بهترین راه درمانی برای آن ها انجام شود.