اوتیسم چیست؟

اوتیسم یا اتیسم که با نام اختلال طیف اوتیسم (ASD) نیز شناخته می شود، به طور کل نوعی اختلال است که می تواند منجر به چالش های گوناگونی در مهارت های رفتاری، اجتماعی و ارتباطی در آن ها شود. این اختلال در واقع يك اختلال نورولوژيكي است كه خودش را در سال‌هاي اوليه رشد كودك نشان می دهد و در زمینه ی يادگيري چگونگي ارتباط و تعامل اجتماعی با ديگران برای او مشکل ایجاد می کند. طبق اظهارات مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (CDC)، امروزه در آمریکا از هر ۵4 کودک یک نفر اوتیسم دارد. در سال 2013، انجمن روانشناسی آمریکا 4 نوع اوتیسم را زیر چتر اختلال طیف اوتیسم (ASD) قرار داد که شامل اختلال اوتیسم (درخودماندگی)، اختلال فروپاشی دوران کودکی، اختلال فراگیر رشد و سندروم اسپرگر می شود. غالبا این افراد از لحاظ ظاهری هیچ تفاوتی با دیگر افراد ندارند و تنها روش یادگیری، برقراری ارتباط و رفتارشان با دیگران متفاوت است. علاوه بر این، توانایی های این افراد ممکن است تا حد زیادی بالاتر از حد متوسط جامعه یا تا حد زیادی پایین تر از حد متوسط باشد و برای هر فرد متفاوت است.




برخلاف تصور عموم، اوتیسم تنها به یک نوع محدود نمی شود و گونه های مختلفی دارد که ترکیبی از ژنتیک و عوامل محیطی اند. به این دلیل که اوتیسم یک اختلال طیفی است، افرادی که اوتیسم دارند، نقاط قوت و چالش های گوناگونی نسبت به یکدیگر دارند. روش های یادگیری، تفکر و حل مسئله برای افرادی که اوتیسم دارند، بسیار متفاوت است و می تواند بسیار بالاتر از حد معمولی جامعه باشد یا برعکس برای فرد تا حد زیادی چالش برانگیز باشد. برخی از این افراد ممکن است نیازمند کمک گرفتن از دیگر افراد در زندگی روزانه شان باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است به حمایت خاصی برای انجام کارهایشان نیاز نداشته باشند و بتوانند کاملا مستقل زندگی کنند. عوامل بسیاری ممکن است بر به وجود آمدن اوتیسم اثر بگذارند که معمولا  با حساسیت های حسی و مشکلات پزشکی مانند اختلالات گوارشی، تشنج و اختلالات خواب همراه است. علاوه بر این مشکلاتی مانند اضطراب، افسردگی و مشکلات توجه و تمرکز از جمله چالش های سلامت ذهن در این افراد است.

 



علائم اوتیسم

علائم اوتیسم معمولا در سنین 2 تا 3 سالگی خود را نشان می دهد با این حال در برخی موارد، که مرتبط با تاخیر در رشد هستند، زودتر خود را نشان داده و حتی در 18 ماهگی قابل تشخیص هستند. بنا بر تحقیقات تشخیص و مداخله ی زودهنگام در آینده ی افراد دارای اوتیسم، اثرات بسیار مثبتی می گذارد. افراد دارای اوتیسم معمولا در مهارت های اجتماعی، احساسی و برقراری ارتباط دچار مشکل می شوند. این افراد ممکن است رفتارهای به خصوصی را تکرار کرده و علاقه ای به تغییر در فعالیت های روزانه ی خود نداشته باشند. بسیاری از این افراد ممکن است نسبت به دیگر افراد جامعه یا حتی نسبت به یکدیگر روش های متفاوتی برای یادگیری، توجه و عکس العمل نشان دادن به موارد گوناگون نشان بدهند. علائم این اختلال که در اوایل دوران کودکی خود را نشان می دهند،  معمولا در تمام طول زندگی فرد باقی می مانند. آن چه حائز اهمیت است این است که علائم ASD و شدت این علائم در هر فرد متفاوت است و نباید به این علائم به صورت یک قانون کلی نگاه کرد. علائم اصلی اوتیسم شامل موارد زیر می شود:

  • چالش در ارتباط های اجتماعی
  • رفتار های محدود و تکراری

علائم اوتیسم ممکن است:

  • از دوران کودکی ظاهر شوند (گرچه ممکن است تشخیص داده نشود.)
  • دائمی باشند.
  • در روتین زندگی اختلال ایجاد کنند.




افراد دارای اوتیسم ممکن است متفاوت با دیگر افراد جامعه رفتار کنند. برخی  از این رفتارها که ممکن است در بعضی افراد آتیستیک دیده شود، عبارتند از: در ASD دیده شوند، عبارتند از: 

  • سختی در ارتباط با دیگر افراد
  • سختی در درک افکار و احساسات دیگران
  • استرس گرفتن یا احساس ناراحتی در مواجهه با نور زیاد یا صدای بلند
  • احساس ناراحتی یا اضطراب در موقعیت های اجتماعی و مکان های نا آشنا
  • انجام دادن کاری یا فکر کردن به یک چیز به طور مکرر
  • اشاره نکردن به اشیا یا افراد هنگام صحبت کردن درباره ی آنان یا برای جلب توجه دیگر افراد به آن چیز که می-تواند برای مثال هواپیمایی در حال پرواز باشد.
  • نگاه نکردن به اشیا یا افرادی که دیگران به آن ها اشاره می کنند.
  • سختی در درک کردن و به طور کلی عدم علاقه به دیگر افراد
  • پرهیز از برقراری ارتباط چشمی و علاقه به انزوا
  • سختی در درک احساسات دیگران یا حتی صحبت کردن درباره ی احساسات خود
  • عدم تمایل به بغل کردن یا بغل شدن توسط دیگران مگر در شرایطی که بخواهند
  • عدم تمرکز هنگامی که با آن ها سخن گفته می شود، با این حال عکس العمل نشان دادن در مواجهه با دیگر صداها
  • علاقه داشتن به برقراری ارتباط با افراد اما عدم توانایی در حرف زدن، بازی یا برقراری ارتباط با آن ها
  • تکرار کلمات یا عباراتی که به آن ها گفته می شود به جای جواب دادن یا ادامه ی مکالمه
  • سختی در ابراز نیازهایشان با استفاده از کلمات یا حرکات معمول در جامعه
  • دوری از تظاهر یا ادا در آوردن برای مثال پرهیز از دادن غذای خیالی به عروسک 
  • تکرار مکرر برخی از فعالیت ها